Zaman, bir martının uçuşunda gün ve gece arasında hızla geçerken,durmuş bir zaman anında takılıp kalmak,bazen yaşam...
Az önce kadın çamaşırları topladı, mandallar ipte müziğin notaları gibi kalmalıydı. İçeriye girip çıktı, birkaç asma yaprağı kopardı. Akşam yemeği için kabak dolmasının içine nekadar yakışacaklardı. Ortancalara kocaman gülümsedi, eşi kendi elleri ile dikmişti. Sevgilim senin için, demişti.Tekrar gülümsedi,yüreği sımsıcaktı, neyse akşam gelecekti , içeriye girdi. Dışardan bakan bir çift göz yürümeye başlamadan önce yüksek sesle, bu evde hayat var, dedi. Gülümseme kesinlikle bulaşıcıydı , gülümsüyordu...
Bakarsın birşeyler eksik gelir, bu balkonda hayat var, diyebilmek için. Oysa bir tık ötesi, panjurun ipini tutup usulca açacak bir elin yüreğidir. Güneşin yansımaları bir tebessümle buluşur, şimdi ip yerine elde tutulan bir sürahi su, damla damla dökülür, çiçeklerin toprağına can olur... Bu balkonda hayat var,yeter ki düşün, düşle...
Aklın gökkuşağı renkleri rüzgarın saçlarını savurduğu gibi özgürce dağılsın bil ki yüreğin mavi ve kırmızı...Ş.Ö
Tek vuruş gerekir bazen anda durabilmek için...Ş.Ö
Yağmurun sesiyle açtığınız gözleriniz,ağarmaya başlayan günün griliğine karşın pencereden içeriye giren toprak kokusu ve avucunuza doldurmaya çalıştığınız birkaç damlayla yüreğinize öyle bir dokunur ki, gülümsersiniz .Anda değişen havanın güneş ışığında kahvenizi yudumlarken düşlediğiniz kare huzurun güne yayılan yüreğinizin sesliliğidir. Sesliliğinizde farklı renkler olsun. Günaydın Dünya'm...
