Gün Başlangıcından

Ay ile adım adım...

Öyle güzelsin ki, dedim, birden döndü ;Ben mi,dedi. Gülümsedim, usul usul yaklaştı ve gerçekten fotoğrafını çekmem için anda kanatlarıyla harika bir gösteri sundu. Biliyorum ki,uzaklaşırken teşekkürümü duydu.Biliyorum ki,gülümsüyordu...Ve gidişi , andı.

Der ki gökyüzü; Işığın dokunuşları gölgelere büründükçe yansımaların öyküleri içimize seslenir. Sesin tonuna renk vermek yüreğimize bağlıdır. Neşeli bir gülüşün tınısıdır kimi an. Kimi an hüzünlü bir şarkının kanundan çıkan sesi...

Çoğu an benimle olan çocuk yüreğime, dönüp gülümsüyorum.Yüreğime sevgiyle dokunan o çocuk, anlardaki yaşamıma iyi geliyor.Yaşamda elimle tuttuğum renkli uçurtmaları anda bırakıverdiğimi düşünüyorum.Bilimsel olarak bakıldığında kesinlikle bir yerlere düşecekler.İşte o an seçim yapan uçurtma olacak.Attığı adımlarla büyümenin farklı olgularını öğrenecek. Aklının bir köşesinde kalan duyguyla an olacak, yüreğindeki çocuğa gülümseyecek.(Uçurtma;her renge bürünen,rüzgarın sesini kıran neşeli  bir çocuk gibidir )

Ya vardığı yeri sevecek ya yeni bir yol düşleyecek yada benle bağı olan çocuğun masum sevgisi kadar doğal ise bana dönecek ,diyemem.Arada benim yaptığım gibi yüreğindeki çocuğa gülümseyecek.Yüreğindeki çocuğu severek büyümenin ilk adımları da bu olacaktır…

Yüreğin düğümlerini çözmeye aklın yetmediği anlar olduğu gibi çözülmemekten mutlu düğümlerde vardır. Çözülmeyen mutlu düğümler anlık nefeslerinizin umudu,sevgisidir. Bağlayıcı etkeni sizin yüreğinizin sesindedir .Dudaklarınızdan dökülmedikçe git sözcüğü, düğüm asla açılmaz .Tıpkı halatın düğümünü açmadığınızda geminin limanı terk edemeyeceği gibi...

 Gün bitimine adım adım...