Gün bitiminden gün başlangıcına.Günaydın Dünya'm...

Gece başlarken gölge ışıklarına sığan anları yakalamak,derinden aldığın nefes  kadar keyifli,kimi zaman…

Sonbaharın hüznü yüzümde,yüreğimde sararmış bir yaprağın kırmızının soluk tonlarına dönerek ağacın dalından yere düşerken ki çıtır çıtır çığlık atan aslında derin ve sessiz acısı…

Gün an kadar aydınlık ve gece an kadar  karanlık ve zaman kaybolmakla var olmak arasında an kadar gidip gelmeler…

Anlara tebessümler anlara gözyaşları sığdırırken neden bunu yaptım,diye sorgulamanın yada düşünmenin ucuna geldiğinde unutma yolunu aklına, unutmama yolunu yüreğine gönderdiğin çizgiler,belki de çemberlere aldığın yaşanmışlıklar…

Soluk aldığına şükürler,büyümenin eşiğinde bir adım daha atmalar.

Karmaşanın yorgunluğu,yorgunluğun bolca rafa kaldırılışı.Bir gün yakın yada uzak raflara elin uzandığında yürek yorgunluklarında biriktirdiğin özlemler,sevgiler.

Dokunuşun,sarılmanın olmadığı raflara dizili düş.Düşlere sığdırdığın gerçeğin ta kendisi, kimi sararmış fotoğraflardan göze bakışı,kimi küçük beyaz kağıtlarda düşten ötesi sözcüklerin var olan yüreğe seslenen sessiz dili…

Sonbaharın hüznü yüzümde,yüreğimde sararmış bir yaprağın kırmızının soluk tonlarına dönerek ağacın dalından yere düşerken ki çıtır çıtır çığlık atan aslında derin ve sessiz acısı…

Rüzgarın sesine karışan vapurun motor gürültüsüne rağmen dalgaların kıpırtısında uçuşan martıların bizim özgür sandığımız

aslında vapurun gidiş-dönüş rotasına bağımlı görmek yüreğimin içinde var olan özgürlük kavramını alt üst edebiliyor.Bir parça simidin açlığın yok etmesinin özgürlük sınırına etkisi…

Vapurun güvertesinde 3-5 kişi varız.Üşümenin sınırlarını zorlayan rüzgara karşı oturduğumuza göre hepimizin içinde delice kırmızıya boyanmış,renklerin çoğulunu yaşamak hatta dokunabilmek adına sevinçlere,üzüntülere bambaşka delice bakışlarımız olmalı,diyorum.

Üşüyorum,karşıda hizamda uçan martının gözleri görünceye kadar…

Üşüyorum,denizdeki dalgalardan yüzüme bir damla tuzlu su değinceye kadar…

Üşüyorum,bembeyaz vapurun karanlığa boyanmış yağmur bulutlarının altından süzülürken gri tonlara dönüşerek kayboluşunu,görünceye kadar…

Üşüyorum,ceketimin içinde kendime iyice sarılınca üşüme düşüncesinin yok olacağını, düşününceye kadar…

Üşüyorum,annemin gülüşü gözlerimde eli avucumda,bir anlık kıpırdaması parmak uçlarına kurban olacak yüreğimin sesini işitinceye,kadar…

Üşüyorum,güzelce,üşümenin güzelliği olur mu,olduğunu anlayıncaya kadar...

Üşüyorum,sıcaklıkların dönüşündeki sevgiler özlemler adına.

Üşüyorum,bu aralar çokça…

Üşüyorum,vapurun güvertesinde rüzgara karışan gözyaşlarım yüreğimden avucuma birikip deliliğimin renklerine dönüşünceye kadar…

Gün ağarmadan başlayan zamanlarımda sessizliğin sessiz canları renk olur,düş olur,yeni açan bir fidan olur.Yürürken parmak uçlarında dans eden olursun,özgürce dönen martıların eşliğinde.Vapurların sessizliği delen sesini bile kuşların kanat çırpışındaki ezgilerinde  yok eder,balıkçıların oltasını sallarken çıkan vız sesinden öte değil deyip,gün ağarmadan başlayan zamanında çocuk yüreğinle gülümseyiverirsin.

Sonra gün ağarmadan başlayan zamanların umuda dönüşen öylesine

güzel anını yavaş yavaş kucaklarsın.Aşkı fısıldayan bir çift kumrunun,

merhaba diyen karganın,uzaktan çanak antenlerine benzettiğin renkli şemsiyelerin,açan tomurcuğun ve gördüğün tüm canların güne başlama zamanı gelmiştir.Güneş,her şeye hissedebildikleri kadar gün

ağarmadan başlayan zamanlarında  aydınlık olmak için usul usul doğmaktadır..Günaydın Dünya’m…

Huzur,balıkçıların geceden kalmış çaydanlığına bakıp,sabahın ayazına kadar yapılan sohbetlere kattığı bir yudum buğulu sımsıcaklığın dost gülümsemelerini ,yüreğinle düşleyip,sessizce adımlarına eşlik etmesine izin vermektir,belki de…

Dedi ki: Gölgem,özgürlüğümün dokunulamayan çizgileridir.Uçtukça yüreğimdeki umudu yansıtan neşeli çizgilerdir.Gölgem,bana ben, size ben olmayandır…